Focus

Dood

Ik las een boek, “Erkennen wat Is” van Bernie Glassman.

Ik las over een bijeenkomst in Auschwitz waar mensen van allerlij achtergronden, geloven, nationaliteiten en ideeën bij elkaar komen, elk jaar, om daar een week lang met elkaar te zijn om simpelweg te erkennen wat is. De energie die daar is, de herinneringen, de geschiedenis, een week lang. Een dag in de week noemen ze alle namen van de mensen die daar omgekomen zijn.

Ik las over een jaarlijks terugkerende week met mensen op straat leven. Geen geld, geen eten, geen idee. Een keer per dag komen ze samen, en dan vervolgt ieder zijn eigen weg. Ervaren wat is, erkennen wat ook op straat is.

Ik las dat Bernie Glassman tijdens de demonstraties op groundzero aanwezig was. Als ‘bearing witness’. Om te erkennen wat is. Geen kant kiezen, simpel getuigen zijn van wat er gebeurd. Ik las dat hij met een team naar Rwanda gaat om precies datzelfde te doen.

Deze verhalen zijn heel belangrijk in mijn leven. Zijn heel belangrijk geweest om me te realiseren wat voor diepgaande overtuigingen wij hebben over goed en kwaad. Over wat we graag willen, en wat niet. Over onze diep, zeer diep gewortelde angst voor leed en dood. Over hoe wij mensen ons hele leven inrichten om leed en dood te voorkomen. Om het ‘goede’ te zoeken en het ‘kwaad’ te bestrijden. Het is dan ook niet te bevatten dat iemand zichzelf bewust van zijn leven beroofd. In die angst voor leed en dood en overtuiging dat we dat kosten wat kost moeten voorkomen is dat niet te bevatten. (en dat is weer mijn overtuiging)

Dit boek gaf mij de ruimte om te kijken achter die angst en achter die overtuiging. Het gaf me ruimte om te zien, met zo min mogelijk brillen op, wat er gebeurt. En daar bij te zijn, zonder te oordelen. Mijn gevoel over dingen te laten voor wat het is, en te blijven focussen op simpelweg erkennen dat dit gebeurt. Dat er mensen onder erbarmelijke omstandigheden op straat leven (maar waar prachtige filmpjes uit kunnen ontstaan). Dat er politieke bewegingen bestaan en bestonden waar vele mensen overlijden (maar ook vele mensen hele indrukwekkende ervaringen opdoen die tot op de dag van vandaag voor heel veel mensen inspirerend zijn, neem bijvoorbeeld Paul de Blot en Viktor Frankl). Dat mensen zo diep in de put zitten dat ze geen andere weg meer zien dan zichzelf van het leven beroven (en zij kunnen ons niet meer (in het nederlands) vertellen hoe dat was). Dat mensen beslissingen nemen in hun werk, die consequenties hebben die zij niet kunnen overzien. Dit kijken, deze vragende houding geeft mij ruimte om grotere gehelen te kunnen overzien, verbanden beter te begrijpen, en stil te worden, omdat oordelen dan niet meer gaat.

Tot wij dood gaan, willen wij niet dood. Maar wie kan mij vertellen hoe het is om dood te gaan. Wie kan mij vertellen wat voor ervaring dat is? Wie kan mij vertellen waarom ik daar bang voor zou moeten zijn, en mijn hele leven in moet richten om te vermijden dat ik dood ga? Wie kan mij vertellen of je als mens in zo’n diepe depressie moet zijn om in te zien dat de dood glorieus, fantastisch en mindblowing is? Wie kan mij vertellen wat de allerlaatste ervaring is in het aardse leven van iemand die zichzelf van het leven berooft? Na het moment dat je zo ver heen bent en een handeling verricht om te sterven. Wat gebeurt er tussen die twee momenten (jezelf iets aandoen en het daadwerkelijke overlijden) in?

Ik ben aan het ontdekken dat onze overtuigingen heel belangrijk zijn voor de manier waarop wij dingen ervaren. Niet dat je ervaringen zo even ‘weg kan denken’, wel dat iets simpels als ‘pijn’ getransformeert kan worden naar iets anders als je je overtuigingen rondom pijn los kunt laten en met een open mind naar die ervaring kunt kijken. Ik ben aan het ontdekken dat de krassen op mijn ziel te maken hebben met de verbindingen die ik in mijn brein gelegd heb. Door die verbindingen te erkennen, te ervaren zonder er voor weg te gaan, zonder ze te proberen te vermijden, ontdekte ik dat ze ook weer ontkoppeld kunnen worden. Dat traumatische gebeurtenissen herinneringen kunnen worden zonder lading, zonder dat ik bij elke associatie in een kramp schiet. En dan heb ik het misschien over klein drama (ik voel me gezegend), maar als ik Paul de Blot dan hoor spreken over zijn ervaringen in een concentratiekamp, zijn gezinsleven en de ongelooflijke inspiratie en kracht die hij uit zijn donkere periodes in zijn leven putte, en nog steeds put, dan realiseer ik me keer op keer dat onze ervaring van een gebeurtenis afhankelijk is van hoe wij die gebeurtenis benaderen. Niet alleen in je bewuste gedachten (da’s maar een heel klein deel van je gedachtenstroom), maar met ons hele wezen, onze geschiedenis, onze voorbeelden, ons karakter, ons aangeleerde gedrag.

Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig naar de dood. Niet vanuit niet meer willen leven, maar vanuit een hele grote nieuwsgierigheid naar (zoals ik me het voorstel) het grote overgeven, alle controle loslaten en puur ervaren wat er gebeurt zonder ook maar een idee te hebben wat er gebeurt op het moment dat je je laatste adem uitblaast. Als ik me dat zo voorstel, dan beangstigd me dat enerzijds, aan de andere kant fascineerd het me mateloos.

Mensen overlijden. Soms door dingen buiten zichzelf, door ziekten, soms doen ze het zelf. Iedereen sterft op een dag. Dat kan een beangstigend idee zijn, een bevrijdend idee, iets om naar uit te kijken, iets om voor weg te deinzen. Maar we blijven allemaal sterven. En ik heb het vermoeden dat als je die wetenschap kan erkennen en accepteren, dat je als mens dan een stuk vrijer je leven kunt leven.

En dat op de eerst winterdag, vlak voor het kerstfeest. Ik wens jullie allen een jaar vol loslaten toe. Als ik alle theoriën over 2012 mag geloven, gaan we dat nodig hebben.

Nachtpost

Stap voor stap wandelt ze. Gaat ze door het stof. Op haar knieën, naar beneden. Ze zag wat glinsteren in het zand. Het bleek een Vliegend Hert.

Oor op neushoogte, wang naar de mond, naar de borstkas kijken, tot 10 tellen. Is er nog ademhaling? Geen ademhaling is geen hartslag, en dat betekend reanimeren. “Blijft u even staan en wilt u dat even aan de meldkamer doorgeven?”

Het stof kietelt haar neusslijmvlies. Ze niest. De tor schrikt en maakt een schurend geluid met zijn enorme kaken. Groot,  ten minste, voor de tor. In verhouding. Ze moet lachen en staat weer op. Ze sloft verder, een wolk achter zich latend.

Benen fixeren, handig in de holte van je enkel. Ik mag dat uitproberen. Het werkt. Nu weet ik hoe dat moet. Bovenkant onder controle, dan de benen onderuit, voorzichtig laten zakken. Omdraaien en boeien.

Boeiend, de verwarring. De tor in het zand. Het kneuzen en breken van borstbeen en ribben om een leven te redden. De dynamiek, de zucht en de twinkelende ogen. Het lijf, de kracht en het ‘even kwijt moeten’. De niet te volgen flarden. Het sfeerverhaal zonder lijn en zonder plot.

Nachtpost. Daar hadden we het nog niet over gehad. Moeten we eens doen.

Over de stage en hoe dat aan te pakken.

Vakantie, ziek. Het vaste recept.

Ondertussen ken ik het riedeltje. Binnen een dag accepteer ik het, lig ik in bed, niets meer aan doen, uitzieken. Ondertussen dus tijd voor reflectie, daar heb je toch vakantie voor? Schrijf ik ook weer eens wat

Net een maand lang een uitdagend paardje als trainingsprojectje gehad. Complex karakter, mooie uitdagingen, mooie ontwikkelingen, goed overleg. Het was veel werk, intensief maar erg leuk om te doen. Wel fijn om de energie die ik nu heb weer allemaal aan Marbo te kunnen besteden. As weekend samen een weekend naar de Veluwe, daar heb ik veel zin in!

Mijn stage is rond, contracten getekend, afspraken gemaakt, plannen opgezet: ik begin over anderhalve week. Spannend en super leuk, ik heb er onwijs veel zin in en ben heel benieuwd wat ik allemaal mee ga maken, uit ga vinden, ga bedenken en ga maken. Wat ik onwijs gaaf vind is dat ik in het proces van het zoeken naar een stage een aantal erg leuke en inspirerende mensen ontmoette die vanuit hun achtergrond kennis en ideeën willen uitwisselen ten bate van mijn onderzoek. Daar ben ik ZO dankbaar voor!

Wat ik dan ga doen? Een onderzoek bij de Politie Kennemerland naar de fusie van twee basisteams en de invloed daarvan op het functioneren van deze teams. Ik hou het bewust zo vaag, omdat het idee nou juist is dat ik niet mer vooringenomen concepten begin, maar me laat leiden door wat ik in het veld tegen kom (gebaseerd op de ideeën uit Grounded Theory) en vandaar uit ga werken aan de theorie. Dat betekend in normaal Nederlands dat je zo open mogelijk begint met data verzameling om van daaruit theorie te gaan ontwikkelen. In het meeste wetenschappelijke onderzoek gaat het precies andersom (beginnen met een theorie, die gaan toetsen in de praktijk).  In de praktijk betekend dit dat je dus zo open mogelijk begint, na een paar weken wat kernconcepten aanwijst, en aan de hand van die concepten wat meer focus in je onderzoek brengt. Vervolgens ga je weer het veld in, en wederom na een paar weken komen daar weer nieuwe lijnen uit. Op die manier ontstaat er vanuit het veld zélf (-> Grounded) theorie, die inzicht kan geven in de vraagstukken die spelen.

Het spannende van deze benadering is voor mij het weten dat ik nog niet weet waar ik over een maand sta, of wat ik dan ga doen. Je hebt geen flauw idee wat er boven gaat komen, wat je tegen gaat komen en hoe je dat zou moeten plaatsen. En hoewel ik ondertussen best wel wat vertrouwen heb in mijn eigen onderzoeksvaardigheden (zo’n jaar extra oefenen is niet verkeerd), blijft het spannend. Want dit is iets wat er toe doet, iets waar niet alleen ik en de Universiteit iets mee te maken heeft, maar waar iemand daarbuiten belang bij heeft en verwachtingen bij heeft. En hoewel iedereen weet dat het een stage is, het voelt bloedserieus. Hartstikke gaaf, en hartstikke spannend dus.

 

Buitendag III – De foto’s

Aangekomen in Zandvoort was het regenpakken aan en gaan! Te beginnen met een kopje thee in de strandtent, wat een regen! Maar de regen kon ons niet deren, dus we zijn een heel eind gaan wandelen langs de zee. Heerlijk, met die wind!

…deze bui tegemoed

Een aantal dappere lieden kozen in de regen nog het ruimte sop, en kwamen daar ietwat afgekoeld doch zeer tevreden weer uit. De bui trok over en achter de wolken scheen de zon. Vliegeraars kropen uit hun holen, en wij deden met elkaar een dutje op ons dekentje… in de zon

En zo tevreden weer naar huis. Tot de volgende keer!

Projecten van de aankomende 6 weken

Gewoon even een overzichtje van mijn speerpunten tot eind juni:

Prioriteit 1, Mijn studie

• Artikel schrijven over het taboe op onderzoek naar culturele factoren van crimineel gedrag bij jongeren. Waarom is dit taboe, hoe werkt zo’n taboe en hoe kun je als wetenschapper en in de maatschappij omgaan met zo’n taboe om toch afgewogen resultaten/kennis te kunnen genereren. Wat is er tot op heden bekend over oorzaken van crimineel gedrag bij jongeren en welke discussie wordt er op het moment hierover gevoerd. Hier zal ik ook een presentatie over geven.
• Book review schrijven over de boeken ‘Knowledge in the blood’ van J. Jansen en ‘Organizational Ethnography’ van Neyland. Ik wil hierin kritisch reflecteren op de methoden die Jansen gebruikte (of juist niet gebruikte) en daarin ook uiteenzetten hoe je dat in een etnografisch onderzoek in een organisatie beter/anders kunt doen en tegen welke overwegingen je dan aanloopt.
• Het voorbereiden van mijn stageperiode de eerste helft van volgend schooljaar. As maandag heb ik een kennismakingsgesprek en dan hoop ik dat ik het rond kan krijgen en inhoudelijk aan de slag kan om een plan te gaan maken. Ik heb daar bijzonder veel zin in!

Prioriteit 2, Mijzelf

• Aanscherpen van zorg. Nog meer het heft in eigen handen (teugels weer een beetje aannemen) en zorgen dat de boel in balans blijft. Zorgen voor voldoende rust en reflectie, om daarna in actie er ook helemaal voor te kunnen gaan. Ik merk dat de manier waarop ik nu met mezelf om ga me sterker, weerbaarder, meer gebalanceerd en evenwichtiger maakt, zonder aan gevoeligheid en principes te hoeven inleveren. Dat bevalt me uitstekend!
• Balans vinden in sociaal zijn en tijd voor mezelf. Duidelijk gaan maken en gaan kiezen voor wat ik belangrijk vind hierin, en zuiniger zijn met wat ik allemaal weggeef. Geven is fijn en belangrijk, maar niet als je er zelf vervolgens aan onderdoor gaat.
• Doorzetten en uitwerken van mijn fysieke gestel. Heel langzaam merk ik dat ik steeds atletischer en gespierder wordt. Lekkerder in mijn vel zit en met meer plezier beweeg. Ik blijf focussen op het beeld en het gevoel van hoe ik mezelf graag zie. Ik zoek ook nog naar een vorm waarin ik het aandurf om aan de slag te gaan met de basisbeginselen van parkour. Van het idee alleen al wordt ik telkens zo blij, maar ik vind het spannend om te beginnen, en ook spannend merk ik om te doen.
• Centjes verdienen. Hier en daar ontstaan wat plannen en mogelijkheden voor wat grotere paarden-projecten. Een workshop of een groepsles. Spannend maar ook erg leuk om mee aan de slag te gaan! En ik heb ondertussen vaste klanten, heel fijn!

Prioriteit 3, Marbo

• Held, hobby en leermeester in 1. We hebben veel te oefenen, veel te genieten samen en ik heb veel mooie plannen. Ik ga hier voor vertrouwen, rust, planmatigheid zonder flexibiliteit te verliezen (doen wat nodig is, maar wel leiding blijven geven, geen freewheelen). Fysieke focus om hem nog sterker te maken dmv lessen, gedisciplineerd maar met plezier oefenen en geduld.
• Voorbereiden voor onze trektocht deze zomer. Zowel in training van hem en van mij als in voorbereiden van bepakking, wat mee te nemen, waar te overnachten, etc.

Meer dan genoeg te doen dus Ik heb er zin in zo!

Relatie voor prestatie

Ik ben een gezegend persoon. Ik behoor tot een club mensen die de relatie voor de prestatie zetten.

Gisteren was de Equiday voor de tweede keer. Het is ooit ontstaan vanuit het idee om een dag te organiseren voor de leden van het NHForum, een actief forum waar ik al ruim 6 jaar met heel veel plezier lid ben. Ondertussen is het een groots evenement geworden waar een heleboel stromingen uit de Natural Horsemanship wereld vertegenwoordigd worden in stands, demonstraties en lezingen. Iedereen is welkom.  Met één gemeenschappelijk doel: do it FOR the horse.

Zo bijzonder om de hele dag in een enorm paardencentrum (KNHS-centrum in Ermelo) te vertoeven met allemaal mensen die bezig zijn met het welzijn van hun paard. Mensen die nadenken over het gedrag van een paard en daar hun trainingen op afstemmen, mensen die zoeken naar de optimale omstandigheden om een paard te houden, mensen die nadenken over hoe ze hun paard gezond kunnen houden door zoveel mogelijk rekening te houden met de natuurlijke behoeften van paarden. In de piste zag je overwegend ontspannen paarden, of mensen die wisten wat ze met een gespannen paard moesten doen om hem te helpen weer kalm te worden (het is ook wat als paard zijnde, al die starende roofdieren om  je heen ).Vrijwilligers die hard werkten, super organisatie van de twee organisatie-dames Eveline en Sandra, leuke forumleden (en niet forumleden) en hun paarden en zelfs de enige echte NH-wedstrijd waar ook de relatie voor de prestatie gaat die ik zelfs nog gedeeltelijk mocht jureren, ik bedoel maar, heerlijk!

Ik ben bijzonder dankbaar dat er zulke mooie dingen bestaan in Nederland. En stiekem moest ik wel een beetje lachen om het compliment dat de KNHS ons gaf omdat we de boel zo netjes achter gelaten hadden. Het liep ook allemaal zo gesmeerd. En zegt ook wel wat over hun eigen achterban vrees ik

Ik ga een heerlijke zomer tegemoet met al mijn fijne paardenplannen. Goeie hobby heb ik

Focus en zelfspot

Ik ben weer eens ongesteld. Het perfecte moment om te experimenteren met strategiën en emoties. Ik kan, wil en ga me niet neerleggen bij een week lang ziek zijn, en vind die hormonen ook geen excuus. De weerstand van die paar dagen helpt me namelijk om als mens te groeien. Dat ik dat niet eerder zag!

Gisteren realiseerde ik me wel dat ik blij ben weer van de pil af te zijn. Ik ben gestopt omdat ik het idee had full-time neerslachtig te zijn na verloop van tijd, maar ik bedacht me gisteren, lamlendig op de bank, dat het ook best weleens zo zou kunnen zijn dat ik in mijn altijd maar werken, willen en vooruitgaan vrij weinig tijd neem om even bij te komen. Juist die ene week in de maand kan me daar toe dwingen en het zou best wel eens zo kunnen zijn dat ik daardoor de andere 3 weken vrolijker, productiever en energieker ben. Cool!

Vanmorgen kwam ik mijn bed nauwelijks uit, alles voelde zwaar en moe. Ik ben eerst dus nog even lekker blijven liggen en heb nog een hoofdstuk Tijn Touber gelezen over de helende reis (Brandon Bays), emoties en hoe daar doorheen te vallen. En toen ging ik toch echt hardlopen. Maandag werd dat niets maar realiseerde ik me dat het belangrijker was dat ik ging dan wat ik ging doen. Dus zo wandelde ik met de moed in mijn schoenen naar buiten…

Begonnen met inwandelen, 5min schoon aan de haak. Daarna 7min warm lopen, die haalde ik ruim maar toen was ik dood en aan de andere kant van het park. Alles schreeuwde om te stoppen, naar huis te wandelen en teleurgesteld te zijn. Poeh! Ik had om mezelf een beetje te helpen een stuk van Simeon Ten Holt in mijn oren gestopt, minimal music zonder duidelijk begin en eind, en gaat een uur door. Dat helpt wel voor een flow en een beetje doorzetten. Dus, met muziek die tot een kleine climax kwam, focus op ontspannen en recht lopen zo het grote grasveld op gerend, in de volle zon. Man, wat heerlijk! Daar kreeg ik energie van. Vervolgens terug het bos in gerend en gewandeld (want ohh wat was ik moe). Op en boom geklommen en nagedacht. Wat ga ik nu nog doen, wat is wijsheid?

[...]

Ik vertrok. Nu ik het besluit genomen had te blijven lopen, voelde dat als een bevrijding. Maar na een half rondje begonnen mijn spieren heftig te protesteren. Op het ritme van de muziek ademde ik door, richtte ik me volledig op dat gevoel van “IK.KAN.NIET.MEER!!” Ademde het helemaal in, overtuigde mezelf er helemaal van dat het echt niet meer ging. En dat terwijl ik gewoon doorrende. Het volgende halve rondje ging het wel weer, en toen nog een stapje verder. “IK.KAN.ECHT.ECHT.NIET. MEER!!!” Weer ademen, weer voelen, en in mijn tenen begon mijn moed toch wel een beetje te koken en langzaam omhoog te kruipen. Aha! Hoezo echt niet meer? Zodra ik dat dacht was ik de focus kwijt, bijna was ik aan het wandelen. En weer dat voelen, ademen op de muziek. Met het lopen hield ik me niet zo bezig, dat ging toch wel door.

Maar dan, het einde. Als ik het wandelen niet wil gaan doen als gevolg van een gevoel, dan zal ik nu toch moeten besluiten wanneer ik eindig. Mooi dacht ik, dan leg ik de lat lekker hoog. Nog 2 rondjes te gaan en dan was ik al 10 minuten bezig met focussen, wow. Mooi plan. Dus, nog even door lijf, kun je best. De laatste 100 meter heb ik voor de zelfspot maar sprintent afgelegd, en toen ben ik zo stonded als een konijn zeer tevreden naar huis gewandeld.

Whohoo!

Buitendag aan zee: Wie gaat er mee?

De derde Buitendag alweer! Kom jij ook?

11 juni 2011, Zandvoort aan zee

Hoewel het plaatje niet zo toepasselijk meer is voor de weersvoorspellingen morgen, gaat de Buitendag WEL door. Ik neem regenjas en -broek mee en ga lekker genieten van de zilte zeelucht, de wind door mijn haren en de kletterende regen op het dak van de strandtent. Geniet je mee? Je bent nog steeds van harte welkom, vanaf 11u, station Zandvoort. Mijn telefoonnummer vind je in de bovenstaande link.

Wil je voortaan in de Buitendag Mailinglist zodat je op de hoogte blijft van de nieuwe Buitendagen en achtergronden? Dan kun je je *hier* aanmelden!

Spoedcursus verlichting?

Ik ben lekker bezig, alles loopt op rolletjes. De Buitendag was goed zaterdag, het concept krijgt steeds meer voeten in de aarde en ik geniet van het proces. Met Marbo gaat het bijzonder fijn, elke dag realiseer ik me een beetje meer hoe goed het is, zo’n stabiele factor in mijn leven. Mijn huis bevalt me uitstekend, ik voel me thuis, ontmoet mooie mensen, en de afgelopen dagen zijn er al veel lieve vrienden langs geweest om het een beetje te ‘warmen’ hier, bij gebrek aan een house-warming.

Na een paar lastige weken studie (oude patronen, oud gedrag, uitstellen, gebrek aan overzicht, chaos en té veel) ook daar de moed weer gevonden om door te zetten. Ik lijk steeds minder onder de indruk van voor en tegenslagen, kan mijn focus steeds beter behouden (gewoon doorgaan met wat ik belangrijk vind, wat er ook gebeurt) en ben nu heel hard bezig met het vorm (laten) geven van mijn stage. Mooi proces, want dat wat ik wil heb ik helder voor ogen, en de praktische invulling is me elke keer weer voor. Ik ontmoet ontzettend inspirerende mensen, en over 2 weken heb ik een kennismakingsgesprek voor een ERG tof project in Haarlem, Kennemerland. Meer zeg ik nog even niet, maar ik heb er wel zin in!

En toen gisteren. 6.30 in de trein naar mijn oude woonplaats Nijmegen. Hard gewerkt in de trein, uitgestapt en toen moest ik een half uur wachten. Even de Bruna in, een beetje bladeren. En toen Tijn Touber. Zo, pats boem. “Waar ken ik die naam van? “dacht ik nog, ik pakte het boek en moest lachen om de hippe titel: Spoedcursus Verlichting. “Maar ik ben allang verlicht!”. En inderdaad, na 14 jaar mediteren en meer had Touber die conclusie ook getrokken, en schreef dit boek. Veel bevestiging over positief denken, over uitstralen, over gedachtenkracht, keuzes en meer. Prachtige citaten, mooie zinnen, heldere verhalen, kortom een bruikbaar boek voor mensen die geen tijd hebben voor lezen! Inclusief diepgang. En niet zo’n beetje ook.

Een mooi stukje wat ik in de eerste hoofdstukken tegen kwam ging over zoeken. Ons oeroude principe ‘no pain, no gain’ en de onzin daarvan. Hoe we op weg zijn naar, werken aan en ontwikkelen tot en ondertussen bijzonder inefficient ook nog eens bijzonder weinig bereiken, behalve een hoop ‘pain’. Op zoek naar onszelf tussen de bomen de weg kwijt raken. Lachen om Loesje die de weg weet als je verdwaalt. Bakken met geld stoppen in persoonlijke ontwikkeling, zonder vaak daadwerkelijk nog te weten waar het ook al weer om draaide. Toen ik 16 was las ik “Een ongewoon gesprek met God” van Neale D. Walsch en die sloeg in als een bom. Kernthema: je creeert je eigen leven, uiteindelijk overkomt NIETS je. Sinds ik dat las ging ik op onderzoek uit. Hoe werkt dat dan? Wat kan ik doen en hoe kan ik het regelen? Wat zou ik willen (ik had geen idee toen)? Hoe ziet dat er uit? Hoe zie ik mezelf over een aantal jaar? Walsch schreef ook dat jij niet bestaat tot je bestaat. Daarmee bedoelde hij dat een zoektocht naar jezelf oneindig is, omdat er geen zelf is tot je besluit dat die er wel is. En die ‘zelf’ is datgene wat jij je voorstelt, geen vaststaand feit. En nu schreef Touber ook dat de belangrijkste vraag niet is “Wie ben ik”maar ”Wie wil ik zijn?”.

Dan kan je verder. Als dit mijn leven is, en ik vrij ben dan kan dus alles. Aan mij de taak om heel precies te kiezen wat ik dan wil en me daar op blijven richten. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, steeds meer in vertrouwen dat het goed IS, niet hoeft te worden. Dat alles er al is.

Dat wist ik eigenlijk allang.

En toch: lees ‘Spoedcursus Verlichting” als je niet verlicht wilt worden, maar gewoon verlicht wilt zijn.

Equiday 2011

Benieuwd wat je allemaal meer kunt met een paard? Benieuwd wat mij nou zo bezig houd (hier langskomen mag ook gewoon )? Zin in een gezellige en inspirerende dag met mede paardengekken die graag in het belang van het paard denken? Kom dan naar de Equiday! 7 mei in Ermelo, voor meer info, klik op de banner!

Zie ik je daar?

Hoe een persoonlijk verhaal kan raken, of de kunst van de muziek.

Lavinia Meijer, een Nederlandse harpiste met een ontroerend verhaal.

Spelen voor Verleden
NCRV-Dokument maakte een mooie documantaire over haar concert in haar geboorteland Korea. Juist door de stukjes film met emoties, met vragen (over haar biologische vader), twijfels en muziek ging ze voor me leven. Als zo’n verhaal dan afgelopen is, dan zit ik echt even een paar minuten stil na te genieten.

Better Future
Om vervolgens op YouTube wat meer over haar op te zoeken. Ik stuitte op dit filmpje van V-Academy (via KinkFM) en word daar echt zo gelukkig van! Wat worden er toch mooie dingen gemaakt op deze wereld!

Van die momenten waarop ik erg blij ben met mijn cello…

De kleine dingen zijn misschien wel niet zo klein

Terwijl het leven met een rotgang en een intensiteit waar je U tegen zegt door mij heen gaat, probeer ik dagelijks van de kleine dingen te blijven genieten.

Een warme douche

Een moment van stilte.

Iets afmaken

Alleen zijn

Marbo (al is die niet zo klein)

Ik spreek nieuwe mensen, of mensen die ik al lang niet gesproken heb. Ik puzzel met kleuren voor een nieuw gordijn. Ik leer een heleboel nieuwe dingen. Ik vind een hardloopmaatje in Amersfoort waarmee ik tot sluitingstijd in een café bleef kletsen. En er hóeft niets. Ik ben gewoon ik. Er gebeurt wat er gebeurt. En ik geniet er van

Horse with a very important job

Ik neem jullie even mee terug naar begin januari, tijd voor goede voornemens.

Even een tussenstand.

Alle vakken die ik haalde, haalde ik met een 7.5. Hard voor gewerkt. 200% winst ten opzichte van 2009, vooral in tevredenheid over mijn eigen werken en nog steeds geen seconde spijt gehad van deze studie. Sterker nog, enorm gemotiveerd om er méér uit te halen dan zou moeten.

Nieuwe woonplek gevonden. over twee weken krijg ik de sleutel van mijn appartement in een Centraal Wonen project in Amersfoort. Idealer kan niet, want het is 3 straten verderop, en dus hoeft Marbo niet te verhuizen. Ik hoef zelfs niet naar een nieuwe supermarkt. En het is er ruim, prachtig, groen, gezellig en ik wil er nog minstens 10 jaar blijven wonen.

De Buitendag II komt er aan. 2 april om precies te zijn.

Met de stageplek ben ik bezig. Ik heb goede hoop (en alle ruimte) op iets verschrikkelijk leuks!

Hempfling en Noorwegen geschrapt. In Noorwegen ga ik definitief de winters niet uithouden, Hempfling gaat me te weinig kunnen bieden voor het enorme bedrag dat ik neer zal moeten leggen.

Mijn ruiterbewijs haal ik hopelijk in het laatste weekend van maart, en het lesgeven gaat heel erg lekker. Ik maak niet te veel reclame, want ik heb het eigenlijk te druk voor meer klanten

En vandaag…. Een buitenrit met Marbo was een doel waarvan ik niet zeker wist of ik die dit jaar wel zou kunnen halen. En aangezien Marbo het tempo bepaalt…. Maar toen. 23 februari 2011, maakten wij onze eerste relaxte buitenrit. Gestresste buitenritten kunnen we heel goed, maar relaxt… Dat zal toch in zijn eigen koppie moeten kunnen. Daar hebben we heel hard aan gewerkt de laatste tijd, en toen vandaag. Een verslagje van het paardenforum:

Fiets en Marbo gehaald, naar de weg. Hij wilde graag, maar niet in draf. Aan de eind van de weg, bij het bankje dacht ik: “Als jij niet wil draven, dan is dat heel mooi. Laat ik opstappen en wel zien waar we uitkomen”. Teugels geknupt (stalhalster, 12ft) en opgestapt. Uitermate relaxte stap op weg. Als we het hele rondje door het vogelgebied zouden maken, zouden we vanzelf weer bij de fiets uitkomen. En, het rennen/stressen begint altijd op de terugweg, en op een rondje heb je geen terugweg  Tot zover de set-it-up-for-succes. Wij stappen. Briesen. Ontspannen. Rondkijken. Genieten. Heeeeeel licht zijn (teugels in 1 hand, op neckreining te sturen). Even de teugels oppakken, Marbo 2 pasjes draf. Ok, los dus. Marbo weer ok. Op een paar punten wist hij het niet zo goed. Ik zat een seconde in dubio: iets doen (helpen) of het aan hem over laten en een zo goed mogelijke passagier zijn (horse with a very important job (namelijk, mij ontspannen en veilig dragen)). Aan de hand van de eerdere drafpasjes besloot ik voor het laatste te gaan. Hand op schoft, focus op lijf, ontspannen, samen stappen. Marbo verteld dat het zijn taak was om het rustig te houden vandaag. Marbo liep op dat moment wat harder, maar na 20 meter vond hij zelf de weg terug naar ontspanning en brieste een paar keer. Knap gedaan kerel, je wordt al groot, je kunt het zelf al managen! 

Zo een paar keer gebeurd. Toen we richting een paar boerderijen stapten, en een auto ons tegemoet kwam en er aan de andere kant een haas naast ons rende, werd het even te veel. Weer 2 pasjes draf, en toen toch de teugels even gepakt. Stelde niks voor, licht contact en het was weer ok. Zo terug naar de fiets gestapt. Na 3 kwartier (!!!!! ) stappen kwamen we weer bij de fiets aan. Er af gesprongen. Marbo in het gras. Ik op de fiets, wij samen weer naar huis.

Nog voor ik überhaupt mijn ruiterbewijs heb, nog ver voor de zomer, zelfs nog voor maart maakten wij ons doel voor 2011 waar. Een relaxte buitenrit. En nou moet ik een nieuw doel voor deze zomer gaan verzinnen. Ik heb bedacht dat dat een relaxte draf, buiten, gaat worden 

Blijft er van de goede voornemens nog over:

• Eetgroepje opbouwen met bevlogen mensen om elkaar te kunnen aanmoedigen, inspireren en ideeën en projecten van elkaar met elkaar te kunnen ondersteunen.
• Een website bouwen (of eigenlijk, mijn website bouwen
• Een dikkere bankrekening (f*ck de stufi! Minder afhankelijkheid van overheid en hun belachelijke plannen)

En een hoop ruimte voor nieuwe doelen. Ik heb over een jaar een vrij zware selectie door te komen, dus ik heb nog een hoop te doen. (Fysiek in conditie, mentaal sterk zijn, een goed verhaal, een diploma). Na mijn verhuizing ga ik daar een mooi SMART plan voor opstellen en mee aan de slag.

Hatsikidee!

Ik heb er vrede mee

Raak mijn schouder,

aan mijn gezicht voel je

met beide handen

tranen stromen.

 

Je vraagt me bij je

zachtjes wrijf je en

in stilte huil ik, ben ik

soms

niet zo groot meer.

 

Ik mis je, ik mis je zo

je armen om me heen

de warmte, je adem die me

op en neer, in zacht gefluister

gerust stelt.

 

Het vertrouwen om

kwetsbaar te mogen zijn

wij samen, teer en zoekend

naar wie wij is

of mogen zijn.

Concrete vervolgplannen: recherche kundige worden

Afgelopen jaar was als een sneltrein. Richting zoeken in een wereld waarin alles praktisch kan, je weg uit stippelen, de eerste stappen nemen in de goede richting. Een studie-switch, een jaar werken en orienteren, woonvormen uitproberen en daar een keuze in maken en voor gaan (met mooi gevolg, over 3 weken verhuis ik naar een appartement  in een Centraal Wonen project, en ik ben van plan daar nog 10 jaar te blijven wonen, minstens!). Mijn studie bevalt me verschrikkelijk goed, maar het zoeken naar een vervolg in de vorm van werk bleef altijd wat schimmig. Ik zag mezelf niet als coach of consultant, iets wat vrij logisch is na mijn opleiding. Ook wilde ik niet verder de wetenschap in, hoe leuk onderzoek doen ook is, en zeker etnografisch onderzoek waarin verhalen van mensen centraal staan, het is mijn roeping niet.

De afgelopen maanden waren in veel opzichten een behoorlijke worsteling. Het kostte me veel energie om mijn dagelijks leven goed voor elkaar te houden (en dat is momenteel nogal wat ballen in de lucht houden, zeker met een (ziek) paard erbij). Dat hoort er ook bij, en dat red ik ook wel, maar het is wel weer even een kritische vraag aan jezelf: is de basis in orde? Met de aanstaande verhuizing is een stuk van die basis weer een stukje verder geoptimaliseerd in ieder geval. Ik geniet momenteel van de onderzoeken die ik aan het opzetten ben, en kreeg maandag een hele plotselinge, in eerste instantie wat vreemde opwelling.

Doordat ik zo moe was, heb ik de afgelopen maanden uitzendinggemist.nl nogal veel bezocht. En ondertussen ben ik door alle seizoenen van Flikken Maastricht heen Dat zal de aanleiding wel geweest zijn, want op de fiets naar Marbo schoot me maandag door mijn hoofd: werken bij de Politie, waarom niet? Actie, afwisseling, buiten werken… hoe meer ik er over na begon te denken, hoe meer het zakte, hoe realistischer het voelde. Eenmaal thuis ben ik gaan zoeken, en zoeken. Ik ontdekte steeds meer over de mogelijkheden, ook voor een WO’er. Ik heb me aangemeld voor een voorlichting die vanavond was, en ik ben alleen maar enthousiaster, zeker nadat ze me vertelde dat je als Recherchekundige direct bij het begin van je opleiding met je voeten in de klei mee gaat werken met de recherche. Niet aan de zijkant, maar midden in het team. En dat is nou exact wat ik jaren aan het puzzelen ben, een plek waar ik in de praktijk mijn scherpe blik en analytisch vermogen kan gebruiken.

Vrijdag in de bibliotheek van Amsterdam heb ik de hele middag zitten lezen op de rechten-, militaire- en politieafdeling. Veel over de organisatie, het werk als agent, maar ook heel veel publicaties van politie en wetenschap (ligt tegen criminologie aan), waarin op een gegeven moment benadrukt werd wat het belang van antropologie was in het begrijpen en structureel aanpakken van 419 fraude en ‘zware jongens’ uit het oostblok (ben je opeens erg blij met je colleges over de caucasus…). Kortom, mogelijkheden zat!

Op dit moment zijn er wegens een zekere financiele crisis nauwlijks vacatures (en je moet solliciteren naar een baan, om de opleiding te gaan doen), maar ik ga wel beginnen met een voorbereiding (fysiek, qua stage, mijn neus laten zien, etc) en dan zien we wel als ik over 1.5 jaar klaar ben met mijn huidige studie. Een mooie uitspraak die iemand van de week ‘toevallig’ deed, ging over dat zij geloofde dat je 90% van je leven in de hand hebt, en je vaak geneigd bent om je van de 10% afhankelijk te maken (oftewel, ‘iets komt door de omstandigheden’). Zij ging er voor om de 90% zo goed mogelijk op orde te hebben, en voor de overige 10% te vertrouwen op het universum. Lijkt me een prima plan, dingen lopen namelijk nooit zoals je ze verwachtte….

Wow, ik ben weer wakker uit mijn winterslaap en heb erg veel zin in mijn leven!

2e Buitendag, 2 april in de bossen van Driebergen en Zeist

Hetzelfde idee op een andere plek. Een heerlijke wandeling door de bosrijke omgeving van Driebergen-Rijsenburg en Zeist. Even een dag achter je bureau vandaan en genieten van het opkomende groen. De lentezon in je gezicht en goed gezelschap om je heen voor een inspirerend gesprek, een mooie vraag, een intense stilte of gewoon wat koetjes en kalfjes….

Loop je mee deze dag?

2e BUITENDAG 2011

Wat: Een mooie wandeling in goed gezelschap

Wanneer: zaterdag 2 april, 11u verzamelen

Waar: Verzamelen op station Driebergen-Zeist (5min van Utrecht CS)

Meenemen: Lunchpakketje, drinken, passende kleding (en regenkleding, just in case)

Aanmelden: ronja@ronjasmit.nl of door hier een reactie achter te laten.

In search of the unmanageable – By Ronja Smit

Hieronder vind je een (minimaal aangepaste) versie van mijn paper dat ik begin 2011 schreef voor de opleiding Organisatie Antropologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.

Het begin van een lange zoektocht naar betekenisvol leiding geven, zo voelde het schrijven van dit paper. Nog lang niet perfect, er kan nog een hoop veranderd en verbeterd worden, en dit is het resultaat van een opdracht die ik kreeg, maar dit is een begin. Een begin van dat waar ik zo vol goede moed insprong, een jaar geleden. Dat waar ik mijn studententijd en het liefst ook mijn werkende leven aan wil gaan besteden. Mensen, en hoe zij zich organiseren. Als je nieuwsgierig bent: veel leesplezier! Meedenken, commentaar (al dan niet opbouwend), ideeën of suggesties zijn van harte welkom. Hier, of met een lekker kopje koffie

Een nieuw besluit

Het besluit. Ik was 11 en besloot dat ik de wereld aan kon.

Ik was 22 en ik besloot dat ik de wereld in ging.

A softer world

Trots!

Op mijn eerste serieuze artikel waar ik tevreden mee ben (wow!) en die ik van begin tot eind rete interessant vind omdat het gaat over wat ik zie en belangrijk vind.

En dan ook nog voor het eerst in mijn leven in het Engels!

Zodra ik klaar ben met de tentamens zal ik hem iets bewerken en hem hier plaatsen. Eindelijk eens wat serieuze output uit mijn leven!

 

 

Bijzondere Buitendag

Afgelopen zaterdag was het zo ver, de buitendag! Vrijdag en zaterdagochtend regende het afmeldingen dus ik was verschrikkelijk benieuwd wie er wel zouden komen. En dat heb je dan altijd hè, uit onverwachte hoeken kwamen er toch mensen uit de trein en de auto, en wandelden we met zijn 9en in het winterse herfstbos.

Het bos was weer heel anders als toen de sneeuw er nog lag, maar we zijn uitgewaaid, bij gekletst en rozig weer naar huis gegaan. Ook het opwarmen en (huisgebakken)taart eten was erg lekker en gezellig. Dank jullie wel voor jullie komst, en iedereen die het dit weekend gemist heeft: tot (waarschijnlijk) in maart (datum en tijd volgen zsm!)!

Goede voornemens, doelen en focus-points

Mijn goede voornemens/doelen/focus-points voor aankomend jaar:

• Trouw aan wie ik ben mijn levensweg vervolgen (lees: stik-eigenwijs blijven doen wat ik belangrijk vind.
• Voeding en inspiratie blijven zoeken en vinden in het studeren.
• Een ontspannen buitenrit met Marbo
• Lesgeven uitbreiden
• Vervolg opzetten van de Buitendag
• Eetgroepje opbouwen met bevlogen mensen om elkaar te kunnen aanmoedigen, inspireren en ideeën en projecten van elkaar met elkaar te kunnen ondersteunen.
• Inspirerende stageplek die gaat over jonge mensen, leiderschap van de toekomst, waarin ik een hoop in de praktijk ga leren.
• Een website bouwen (of eigenlijk, mijn website bouwen)
• Een mooie vaste woonplek met veel groen, licht, ruimte en bereikbaar met OV
• Meer rust in hoe ik ben, meer rust en aandacht in contact met anderen.
• Een dikkere bankrekening (f*ck de stufi! Minder afhankelijkheid van overheid en hun belachelijke plannen)
• Cursus bij Hempfling
• Reis naar Noorwegen om te kijken of ik daar wil gaan wonen
• Cursusweek bij (waarschijnlijk) Ylvie Fros
• Mijn ruiterbewijs halen.

 

Voorbereiding Buitendag

Beste mensen,

Al een flink aantal mensen heeft zich definitief aangemeld, en een nog grotere groep overweegt te komen. Echt ontzettend leuk om te merken dat er zoveel interesse is! (Hadden jullie al gezien dat www.buitendag.org ondertussen werkt?)

Op maandag 20 december, de laatste dag in de herfst, ben ik naar Hollandsche Rading geweest om het bos te verkennen. Het was prachtig met al die sneeuw, een strakblauwe lucht en de felle zon. Ik heb er helemaal zin in (en hoop dat er in januari net zo veel sneeuw ligt…).

De route die ik gelopen heb was 7km lang en daar heb ik met een paar keer verdwalen bijna 2u over gedaan. Een prima route dus om met elkaar te lopen en de tijd te nemen. Veel mooie paadjes, gemengd bos, een heuveltje zo nu en dan…. Na afloop kunnen we, voor wie wil, opwarmen met een kop warme chocomel in het restaurant dat ongeveer een kilometer van het eindpunt ligt.

Kortom, ik ben benieuwd wat het weer gaat doen, een belangrijke factor als je naar buiten gaat, maar ik laat me graag verrassen. Zelfs met stromende regen kan een winterbos fantastisch zijn (en ruiken vooral ) zolang je je maar goed aankleed.

In het kort nog even de praktische zaken op een rijtje:

Wanneer: zaterdag 8 januari 2011, 11u verzamelen.
Waar: Hollandsche rading, verzamelen op de parkeerplaats onder de A27 (naast het station).
Voor wie: Iedereen is welkom, hou er wel rekening mee dat we 7km gaan wandelen.
Wat: lekkere wandeling (7km), een goed gesprek, opwarmen bij het restaurant (voor wie wil).
Wat trek je aan: Weersafhankelijk. Zorg in ieder geval dat je warm (laagjes!!!) en droog blijft.
Wat neem je in ieder geval mee: Thermoskan koffie/thee, lunch, inspiratie.

Je bent van harte welkom. Wil je me laten weten als je er wél bij gaat zijn, dan wachten we namelijk op je! Aanmelden mag tot 8 januari 11:00u (via mail (tot 7jan): ronja@ronjasmit.nl, mijn telefoonnummer per mail te krijgen). Geef dan bij je aanmelding ook even je telefoonnummer door, zodat ik je kan bereiken, mocht dat nodig zijn. Afmelden kan ook tot 8jan 11:00u.

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen en een mooie jaarwisseling en wie weet tot in het bos!

Groet,
Ronja

Paikea

Ze zwerft de hele dag al door mijn hoofd.

Iemand met een DVD-speler en een lekkere bank zin om samen naar haar verhaal te luisteren?

Motivatie en Inspiratie

Er is iets veranderd. Er is iets nogal drastisch veranderd.

Vandaag een dagje studeren in Amsterdam. Ik ben al twee weken mentaal totaal uit mijn studie. Marbo’s verhuizing en gezondheid hebben het grootste deel van mijn aandacht opgeslokt de afgelopen dagen. Daarnaast ziet het er naar uit dat ik ook nog een sociaal leven heb, met al die afspraken Ik begon me zachtjes aan wat zorgen te maken, zou ik die studie weer op de rit krijgen? Zou het me lukken om mijn aandacht terug te pakken? Ik overwoog mijn coach te bellen: “Het lukt toch niet!” en toen was daar: vandaag

Intercultural communicatie is echt heel erg mijn ding. Verschillende culturen, hoe communiceer je dan in hemelsnaam? Binnen een bedrijf, maar vooral ook in het algemeen. Wist je dat de meeste ideeën, filosofiën, strategiën en verhalen die wij kennen en die voor ons ‘universeel’ voelen, hartstikke westers zijn? Dat onze wetenschap hartstikke westers georiënteerd is? Dat sommige mensen heel anders naar het leven kijken en hele andere waarden en normen belangrijk vinden dan wij? En als je dat al wist, heb je je dan ooit gerealiseerd wat dat betekend als jullie zouden gaan samenwerken? (en dat is iets heel anders dan op vakantie een gesprekje aanknopen en de andere cultuur “proeven”).

Vandaag hadden we het over identiteit, en de invloed van jouw sociale identiteit op de manier waarop je communiceert. Het leuke vind ik dat de docent pleit voor ‘mindfullness’. Inderdaad, een boeddhistisch begrip wat ze ook als zodanig gebruikt! Een open mind en bewustzijn van jouw eigen patronen in de manier waarop je communiceert. Je cultuur (je leefomgeving, je verzameling normen en waarden) heeft daar invloed op, maar ook de sociale groep waarin je je thuis voelt (‘ingroup’) en de manier waarop je naar de buitenstaanders kijkt (‘outgroup’): je sociale identiteit. Zo lang je communiceert met mensen binnen jouw groep (zelfde normen en waarden, min of meer dezelfde stijl van communiceren) dan levert dat doorgaans weinig (onoplosbare) problemen op. Ga je echter communiceren met een vreemde met een hele andere achtergrond, dan komt je aardig in de penarie. In het minst erge geval begrijp je elkaar gewoon niet. In ergere gevallen begrijp je elkaar verkeerd en in de meest erge gevallen ga je oorlogvoeren (even heel zwart-wit gezegd). De vraag die hier ligt (en mij mateloos interesseert): Hoe zorg je ervoor dat je op dezelfde golflengte terechtkomt? Wat is daar voor nodig?

Overigens: die vraag stel ik mezelf niet alleen bij vreemden

Kortom, ik was er weer helemaal bij. Daarna nog even met een docent gaan zitten aan mijn (overigens goed gemaakte: yay!) paper gezeten om de feedback door te spreken en vooral mijn ideeën over het nieuwe paper door te nemen en te bespreken wat haalbaar is en wat niet. Ik heb zoiets leuks en boeiends bedacht! En daar was hij het mee eens Ik ga eens kijken naar de menselijke kant van managers en hoe ze daar ruimte aan geven binnen hun werk. Dat werknemers/’followers’ een soort cultuur hebben waarin ze even buiten de formele richtlijnen treden en vertellen wat ze er echt van vinden is duidelijk (Aldus Yiannis Gabriel, 2000). Een prachtig voorbeeld hiervan: De ZoZa’s Maar hebben managers ook informele momenten waarin ze hun emoties kunnen tonen, uitspreken en twijfels bespreken oid? Kortom, genoeg stof tot nadenken de aankomende tijd.Tips van vergelijkbare blogs over/van managers zijn meer dan welkom!

Erg fijn dat de docent me nog even aanmoedigde om vooral in het beginstadium lekker veel te mailen met ideeën om er samen over te kunnen sparren. Heerlijk, mensen dichtbij en bereikbaar. Werkt erg goed in mijn denkproces, erg goed voor mijn motivatie en houd het vooral levendig, dynamisch en interessant.

Ik vroeg me op twitter af: Motiveren en inspireren de colleges en docenten me nu meer, of laat ik me meer motiveren en inspireren? #ikhebzo’nfijnedaggahadvandaag! en ik moet concluderen dat het toch vooral een combinatie van die twee is. Ik wist wel wanneer ik studeren leuk zou vinden (als ik er hartstikke actief mee bezig ben, je weet wel, die wijsneus die alles wil weten ), en ik heb er hard voor gewerkt om het ook te kunnen doen (hallo concentratie! Zelfs in de avond!). Maar ik ben begonnen met onwijs interessante vakken met ongelooflijk inspirerende docenten.

En ik heb nog geluk gehad ook. Ik ben namelijk officieel van de laatste lichting Organisatie Antropologie. Vanaf 2011 bestaat het niet meer!

 

Weerstand leert je nog betere oplossingen vinden

Grote witte ijsvlaktes, schemerlicht van de enkele lantaarnpalen en een heiige mist laag over de sneeuw… En daar dan met een hele CD Lily Allen doorheen rennen…

Lily Allen heeft erg haar best moeten doen om door te dringen. Zeg maar niet helemaal mijn straatje, maar wat een briljante teksten!

Maar ik had het over weerstand. Toen ik begon met hardlopen concludeerde ik al heel snel dat ik een echte diesel ben, helemaal niet snel, moeilijk op gang komen, maar eenmaal aan de praat ook gelijk een heel eind kunnen lopen. Maar niet snel nee. Toen Evy aan het eind van de 0-5k me vrolijk een half uur liet lopen in de veronderstelling dat dat 5k zou zijn, liep ik er ruim. Ik vond het geen punt, ik ben de lichtste niet dus mijn lichaam moet best hard aan de slag om alles mee te nemen, wen daar maar rustig aan. Werk ik ondertussen aan mijn techniek.

Vol goede moed ging ik verder aan de 5-10k. Maar dat kost gewoon tijd, tijd die ik niet voor het lopen (over) heb. En dus stapte ik van Evy af en ging mijn eigen rondjes lopen. (Yay, mijn eigen muziek! ). In deze trainingen (5-10k) zaten stukjes versnellen, en hoe wel ik geoefend had met het hellen, was ik kapot na een halve minuut een tandje harder. Iets gaat hier niet goed! Als ik 1 ding geleerd heb is dat dat je als je door weerstand heen gaat beuken, je vaak meer kapot maakt dan laat groeien, en dus ging ik op zoek naar de weg van de minste weerstand.

Hellen was de sleutel, maar er waren meer dingen die me hielpen. Van de week zag ik een filmpje die mijn aandacht weer legde op je onderbenen, en hoe die onder en achter je lichaam komen. Niet VOOR je lichaam. Dat was vanavond de focus. Enkels in cirkels die naar ACHTEREN liepen. Wat een verschil! Ik ging als een speer, was niet meer te houden, zo gaaf! Ik werd wel snel heel moe, hahahaha. Voor vanavond een klein rondje techniek oefenen, prima, maar yes! ik kan verder!

Luisteren naar de weerstand in je lichaam. Oplossingen zoeken in de logica van de natuur. Net zo lang zoeken tot je zonder moeite (en dus zonder blessures) weer verder kan. Het gevoel hebben alsof het heel gemakkelijk gaat. I LOVE Chirunning. Wat een fantastisch, geniaal, briljant simpel concept.

Hoe je dit naar de rest van je leven door kan trekken moet je zelf maar bedenken. Anders gaan jullie denken dat ik overal van leer

En voor de fans:

Dat heb ik nou altijd!

Vandaag de hele dag van de hitte de sneeuw in. Sneeuwpoppen bouwen, ellelang meidengeklets, waashoofd van hier tot ginder (maar hé, ik hoef vandaag toch niet na te denken), gewoon genieten dus en weer even goed opladen. Vooral de lol met de medewerkers  was memorabel, hoe doen we dat toch altijd?

Dagje sauna in de sneeuw. Bij elkaar verdiend, zodat zelfs een arme student het zich kan veroorloven. Even niet moeten, even geen mobiel, agenda, volgende afspraak, deadline, druk, werken, plannen of discipline opbrengen. Even uitademen, stil zijn, genieten, lol maken, uren kletsen, de tijd vergeten, van het leven genieten!

Toen ik me aankleedde kreeg ik een smsje: “succes met thuiskomen, alle treinen liggen plat” De conducteur vertelde me dat er nog wel sporadisch iets reed. Ik bedacht me, dan zal ik wel een perfecte overstap hebben, en anders heb ik een half telefoonboek om te bellen. Komt goed. De eerste trein rijd op tijd. Overstappen op Utrecht, wat is het druk! Blauwe bord is angstaanjagend leeg maar ik zie dat mijn trein nu vertrekt. Ik wandel naar het perron, de conducteur fluit, ik stap in en de trein rijd weg. Nog geen half uur later zit ik thuis.

Dat heb ik nou altijd. Als heel Nederland klaagt, heb ik mazzel. Als ik geen mazzel heb, dan heb ik toch mazzel want dan ontmoet ik de leukste mensen, heb ik de vreemdste ontmoetingen en beleef ik de spannendste avonturen. Er is zoveel moois op deze wereld. Ik glimlach naar de conducteur en maak een grapje, fijn dat hij en de NS zo hun best doen voor wat ze nu kunnen doen. Fijn dat de busschauffeurs zo dapper de sneeuw trotseren om mij naar huis te brengen. Dank voor de thee. Dank voor wat er allemaal wel is. Dank dat het soms ook gewoon heel gesmeerd loopt als je morgen toch om 9 uur je paard wil voeren.

In de trein las ik een verslag over een bijeenkomst van Herman Wijffels. Daarin stond dat het voor deze tijd nodig is dat mensen weer hun verantwoordelijkheid op zich gaan nemen en gaan zien dat zij zelf, ik zelf, de wereld kunnen veranderen. Dat er geen instituut, staat of instelling dat kan, maar dat alle kleine beetjes de grootste veranderingen in zich hebben. Laten we eens beginnen bij als het even tegen zit. Het is denk ik niet toevallig dat ik altijd het gevoel heb dat ik geluk heb, en een heleboel mensen altijd het gevoel hebben de dupe te zijn en pech te hebben. Dat is echt niet toevallig, ik geloof dat niet!

Hoe kunnen we met elkaar zorgen dat we hier als mensen beter in worden? Hoe draag jij bij aan een betere wereld, vooral op momenten dat het allemaal een beetje anders loopt dan gepland? Hoe zie je dat heel concreet terugkomen in jouw leven? Ik ben wel benieuwd! Als we ons hier met elkaar bewust van worden, kan er zo veel veranderen! Zoveel beter! Zoveel efficienter en duurzamer. Als we nou eens ophouden met klagen (doen alsof we afhankelijk zijn van een ander, als je het zelf in de hand hebt kun je namelijk beter niet klagen (totaal zinloos) maar actie ondernemen) en zoeken naar het moois van de situatie? De kans? De sprankel? Met elkaar?

Het zit hem volgens mij niet in de armen helpen, of de grote bazen aan hun broekriem trekken. Het zit hem niet in politieke spelletjes, bezuinigingen, etc. Het zit hem niet in wat een ander je oplegd. Volgens mij zit het hem in een houding, in hoe je naar de dingen kijkt. Hoe treed jij je leven tegemoed? Doe jij wat je echt belangrijk vind? Kun jij, juist op moeilijke momenten zijn wie je wilt zijn? En hoe doe jij dat? Ik ben heel benieuwd! Laat maar weten, lijkt me leuk om te verzamelen.

Veeeeel plezier in de sneeuw toegewenst! Ik ga lekker slapen met een zijdezacht huidje

Een nieuwe Buitendag!

Ik vind het idee te leuk om te laten liggen: de Buitendag

Elke hardwerkende mens kan wel een beetje frisse lucht, rust, en inspiratie gebruiken.Waar kan je dat nou beter vinden dan buiten? Naar buiten gaan schiet er voor veel mensen vaak bij in, terwijl het je nieuwe energie oplevert. Als je het dan ook nog samen doet met andere mensen, dan kan je zo tot hele inspirerende nieuwe verfrissende ideeën en samenwerkingen komen.

Ik organiseer 8 januari 2011 een Buitendag. Het bos rondom Hollandsche Rading (Lage Vuursche) is een mooie, centrale én bereikbare plek om uit de trein te stappen.

Wat: Buitendag

Wanneer: zaterdag 8 januari 2011, 11:00

Voor wie: Iedereen die naar buiten wil. Neem je vrienden, kennissen, kinderen en hond maar mee

Waar: Verzamelen op station Hollandsche Rading

Meenemen:

• Lunchpakketje om te delen met elkaar (als iedereen wat lekkers meeneemt, hebben we altijd genoeg).
• Thermoskan met koffie/thee (lekker in de kou)
• Geschikte warme en droge winterkleding (kleding in laagjes, regenjas)

Kan ik jou verwachten? Laat het me weten door hier te reageren, of door een mail te sturen naar smit.ronja(at)gmail(punt)com. Het lijkt me leuk als jij er bij bent!

Foto’s: Marbo op zijn nieuwe stek.

“My main purpose is to create a cross species bond”

My method of training is a method that does not replace any other method of training a horse. My method’s main purpose is to create a cross species bond and working partnership with a horse that will help you in all equestrian training methods and pursuits with your horse. My method is meant to develop clear sightedness in knowing how to put your horse in the right state of mind to work with you from a willing and enthusiastic attitude. This will allow your horse to be able to put forth his best effort for that day in whatever your plans are, whether it be riding or training or just an activity that brings more enrichment to your horse’s well being at liberty without tack.

Vervang ‘horse’ door vreemdeling, allochtoon, gek, of iets anders afwijkends. Naar behoefte mag je ‘training’ vervangen door communiceren.

Dan heb je een aardig beeld van wat ik wil doen in dit leven.

Met dank aan Carolyn Resnick

RUN AND BECOME: Motivation and Transformation in the Brighton Marathon

 

Prachtig stukje Antropologie wat ik graag wil delen. Persoonlijk, maar tegelijkertijd zo wezelijk. Ik sprak donderdag met mijn studieadviseur en vertelde haar waarom ik zo graag Antropologie wilde studeren. Ik hou van de manier waarop je naar mensen kan kijken, van waaruit je naar mensen kijkt, luistert, met ze meedoet om ze te begrijpen en zo meer van hun leven, en daarmee ook het leven te begrijpen. Altijd de spanning van objectiviteit en zo diep mogelijk doordringen in verhalen, in de omgeving. Zo volledig mogelijk proberen te begrijpen, en daarin zelfreflectie niet vergeten.

De studieadviseur reageerde met “Het is ook een bijzondere plek op een universiteit, deze manier van de wereld onderzoeken zie je verder nergens terug”. Toen moest ik denken aan een ander gesprek wat ik van de week had, waarin ik probeerde uit te leggen wat er nou zou verschillend en waardevol aan was. En dat was echt moeilijk! Tegelijkertijd voel ik dat ik het begrijp omdat het heel dicht ligt bij de manier waarop ik de wereld ervaar. Maar ja, hoe wetenschappelijk verantwoord is dat nou? Maar mijn cijfers liegen niet, en dat is dan ergens een fijne bevestiging (voor wat het waard is).

Veel lees, luister en kijkplezier!

Run and Become is a Creative Campus Initiative project run from the Department of Anthropology at the University of Sussex. As well as a cultural project, it is also a research project, aiming to improve our understanding of the human factors involved in training for and completing a marathon run. The two key themes are motivation and transformation. What motivates people to carry on training and carry on running, through the dark days of winter, and when the pain of ‘the wall’ hits them? How are people transformed through the act of training and running a marathon – bodily, emotionally, personally?

The project involved two Sussex students, Helen Kearney and Adam Brickley, who themselves trained for the inaugural Brighton Marathon, which took place on April 18th 2010. During their training, they completed a weekly video diary in which they reflected on their training experiences, their motivation and self-transformation. Two more Sussex students, Sam Pepper and Jenni Rose Human from the Anthropology Department interviewed Helen and Adam, and 30 other participants who were running in the marathon. They used this material to write their dissertations for their final year Anthropology course, The Anthropology of the Body.

This film, and the book and exhibition it accompanies, draws on Helen and Adams’ reflections, and the data gathered by Sam and Jenni, together with other popular and academic sources of writing on running. It was put together by the Brighton-based artist, Matt Pagett.

The film follows the route of the Brighton marathon. Stills taken exactly 1 week before the race are combined with film of the race itself. The voice-over focuses on people’s experiences of training, and their expectations of the race.

For their help, guidance and advice, we would like to thank: Brighton Marathon, Esporta Brighton Health and Racquets Club, Saucony, Clif Bar, Jubilee Library, The Basement Brighton, School of Global Studies at the University of Sussex, School of Media and Film at the University of Sussex, Cara Courage, Dimitrios Dalakoglou and Hildi Mitchell.

The project has been an opportunity for us all – including the interviewees – to reflect on our running. We hope the insights will also inspire others to contemplate the ultimate running challenge: the marathon.

Blote voeten

Zo logisch dat ik er voor wil gaan. Als ik mezelf dan nieuwe schoenen beloofd heb…..

(Grappig trouwens dat professoren altijd voor boekenkasten zitten. Zélfs als ze hardlopen. Zou dat hetzelfde effect hebben als het uniform en de witte doktersjas)

En de nieuwe schoenen:

Kabinetsplannen voor studenten

Zoals de meeste twintigers van tegenwoordig zocht ik naast mijn studie ook in de rest van mijn leven naar de richting die ik op wilde. Voor mij betekende dat dat ik er een jaar tussenuit geweest ben, een (particulier) herorientatietraject gedaan heb en nu in september mijn oude studie opgepakt heb. Bijna mijn oude, met een klein nuanceverschil, in een andere stad, waardoor ik 30EC in moet halen en dus pas volgend jaar aan mijn 3e jaar mag beginnen. Maar dit is wél wat ik wil en waar ik goed in ben en waar deze maatschappij meer aan gaat hebben dan de tentamen-slaaf van 2 jaar geleden.

Wat betreft mijn bestuurswerk, vrijwilligerswerk en OLC-lidmaatschap hebben mij dan weer geen studievertraging opgeleverd. Maar met de huidige plannen bekruipt mij het gevoel dat ik zo snel mogelijk van de universiteit verdwenen moet zijn, laat staan ruimte heb om me daar als student nuttig te maken. Die tijd is er gewoon niet, als je anders in financiele problemen terecht gaat komen.

Als ik het dus niet kan waarmaken door de financiele druk (en nee, mijn ouders zijn niet rijk en hebben ook geen academische achtergrond), wie gaat er dan zorgen voor die krachtige Nederlandse kenniseconomie? Daar is tijd, rijping en bewustzijn voor nodig. Geen fabrieks- en lopende band werk.

Een alternatief plan om de kwaliteit van het onderwijs wat omhoog te krijgen is wel erg welkom. Ik vind het academisch onderwijs soms echt schrikbarend laag, vooral door het gebrek aan kennis, motivatie en interesse van medestudenten. Een zinnigere oplossing zou selectie aan de poort zijn. Dat betekend dat mensen eens heel goed na moeten gaan denken of ze wel willen studeren, en ook of ze inderdaad die studie willen doen. Aangezien nu niemand echt hoeft te vechten voor zijn studie, ontstaat er een soort luiheid die verlammend werkt. En volgens mij ligt hier het probleem. Mensen gaan niet meer tot het gaatje, zijn niet meer gewend om voor hun belangen te vechten en verwachten dat alles maar aan komt waaien. Maar zo is het natuurlijk ook niet.

Als het de regering lukt om dit mentaliteitsprobleem op te lossen dan zal het ze geld besparen en zal de kwaliteit van het onderwijs stijgen. Dan kunnen we, ook in de crisis, bouwen aan een betere nederlandse kenniseconomie. Want laten we wel wezen, deze crisis vraagt om veranderingen. Maar met deze plannen selecteer je niet op kunde, talent en motivatie, maar op de portomonaie van papa. En dat draagt nogal een risico in zich.

Ik weiger me volkomen afhankelijk op te stellen van deze plannen, en zal dus stug doorzetten op de weg die ik zo belangrijk vind. Mij krijgen ze niet klein.

Hoe staan jullie hierin? Wat zijn jullie gedachten hierover? Ik ben benieuwd naar reacties! Mocht je ook de petitie tegen de kabinetsplannen willen tekenen, klik dan hier

De Chi weer terug in de Running

Ik loop nu keurig 5km uit zonder nog bijzonder buiten adem te raken. Sterker nog, ondertussen kom ik na 10 minuten in een roes terecht waarin focussen opeens heel makkelijk gaat en ik het gevoel heb nog rustig 40 minuten door te kunnen lopen. Dat is nog niet zo hoor, mijn lichaam mag wat dat betreft nog even heel geleidelijk blijven wennen aan de inspanning.Maar het gevoel is er

Van de week pakte ik mijn ChiRunning boek er weer bij. De laatste weken heb ik vooral aan mijn conditie gewerkt en woensdag liep het allemaal zo soepel dat het weer tijd wordt voor wat extra aandacht voor techniek. Ik had al gehoord dat in de volgende lessen versnellingen tijdens het lopen gaan komen, en ik wil zorgen dat ik die fysiek verantwoord kan gaan maken, oftewel: hellen oefenen!

Voor de mensen die het nog niet kennen: ChiRunning gat er van uit dat het menselijk lichaam gebouwd is om (hard) te lopen, maar dan moet je het wel goed gebruiken. Het belangrijkste principe is de naald in de watten, dus een stevige ruggegraad met onspanne nek, armen en benen (ja, je benen zijn zo ontspannen mogelijk!). Door gebruik te maken van zwaartekracht (door te hellen vanaf je enkels) bepaal je je snelheid (dus niet door spierkracht).

Vandaag dus experimenteren met hellen. Dat gaat echt super subtiel! Als je namelijk te ver helt, dan voel je dat direct in je kuiten en schenen, de kunst is dus om de marge te vinden waarin je helling wel effect heeft, maar nog geen pijn gaat doen in je benen. Ik heb wel 20 minuten lang al rennend gevoeld, gevoeld, gevoeld, gezocht en geoefend. Gaaf om dan te merken dat je versneld zonder dat het bijzonder veel krachtinspanning kost.

En tussendoor blijven voelen of je je romp nog recht houd (buikspieren, nek langmaken, schouders laag), of je armen en benen nog voldoende ontspannen zijn, of je niet afzet met je voorvoet, of je nog wel netjes op je middenvoet land, of je je voeten nog wel netjes recht voor je uit zet…. Op het eind ook nog even terug naar mijn oude houding, voeten iets uit elkaar gedraaid (auw heup en knie), buikspieren ontspannen (auw rug), landen op mijn hielen omdat ik mijn voeten te ver naar voren zette (auw heupen, auw schenen)… Jeetje mineetje, alsof ik met wind tegen liep en iemand me achteruit probeerde te slepen.

Ik geloof dat ik snap waarom ik het deze keer volgehouden heb. Een goede looptechniek is behalve goed voor je lichaam ook érg goed voor je motivatie. Je hebt namelijk constant het gevoel dat het zo makkelijk gaat ipv dat je het niet kunt. Over de invloed van je lijf op je mentale gesteldheid gesproken…. Yeah!

Mijn nieuwe loopschoenen komen steeds dichterbij. Ik heb met mezelf afgesproken (al 3 jaar geleden ) dat als ik het 3 maanden vol houd om hard te lopen, dat ik dan nieuwe en goeie loopschoenen mag. Nu nog even bedenken of ik dan op de traditionele tour ga (veel demping) of lekker bij de ChiRunning blijf (dun, licht, en voor je het weet (zo goed als) blootvoets). Ik vrees dat het dat laatste wordt

 

Een langgewenste droom die uitkomt…

Gisteren heb ik even met een trailer geoefend. Dat wordt een fluitje van een cent, echt fijn. Nu is het dus nog een kleine 2 weken wachten en dan komt Marbo naar mij toe. Ik heb van het weekend met zijn eigenaar alle spulletjes uitgezocht en klaargelegd voor vertrek. Dan gaat het echt heel serieus voelen zeg!

Ik wens voor ons nog heel veel prachtige tochten door het bos, een lekker soepel lijf en vooral veel plezier samen.

Horsemanship is Leadership

Omdat het EXACT de kern weergeeft.

Hoe weet ik nog niet, maar as zomer maak ik een reis door Scandinavië/Noorwegen. Ik ga onder andere een tijd bij deze man doorbrengen.

Nog negen nachtjes slapen

en dan komt Marbo deze kant op. Echt zo super super super vet gaaf!

Eindelijk weer samen <3

Recept: Oranjesoep à la Ronja

Tijd voor een lekker en (relatief) makkelijk lekkere en vullende soep. Zondagavond was bij ons altijd soepavond, en regelmatig hou ik dat in ere: Het gezonde makkelijke koken

Men neme voor 1 persoon:

• 0,4 kg pompoen
• 1 ui
• 1 grote winterpeen
• 1 mandarijn
• stukje gemberwortel (naar smaak, ik hou van véél)
• 2 schepjes boullion (of 1 blokje)
• ongeveer 1 liter water

Als je iets meer tijd (er voor over) hebt, dan is het lekker om de ui even te fruiten voor je hem in de soep gooit. Zo niet dan gooi je dit allemaal fijngesneden in 1 pan en zet je het op het vuur. Daar laat je het 20 minuutjes lekker doorkoken tot alles goed zacht is en klaar is kees (ja echt, zo makkelijk kan het). Mag je zelf kiezen of je worteltjes wil knagen of de staafmixer er door haalt. Ik vind het eerste het lekkerst.

Lekker om nog toe te voegen:

• een beetje room/crème fraiche
• lepeltje honing
• om het nog voedzamer te maken: 2 aardappelen meekoken of uitschieten met vermicelli.

De kracht van het instrument

Ik kom om in de boeken die unaniem negatief zijn over digitale ontwikkelingen, teleworking en allemaal benadrukken wat een slechte invloed digitale media op sociale/culturele dimensies hebben. More=less betogen ze doorgaans (op een uitzondering na, maar die was dan weer niet expliciet).

Terwijl ik vanavond met twee bijna wildvreemden afspraken voor kopjes thee zit te maken via Twitter omdat we elkaar wederzijds inspireren en nieuwsgierig maken. Ik voel me gemotiveerd om mijn bedrijf en het idee om leiderschap te ontwikkelen met paarden echt op de wereld te gaan zetten. En me verder te ontwikkelen op het gebied van (vernieuwend) leiderschap, veranderingsprocessen en andere toffe ideeën.

In mijn betoog (voor studie) schreef ik dat het probleem volgens mij niet zit in de techniek, maar in het om leren gaan met heel veel zelfstandigheid. Vroeger bepaalden onze ouders, school, kerk, werk, etc bepaalde waar we wanneer waren, wat we deden en wat we dachten. Onze wereld  was gewoon kleiner (minder verleiding, minder nieuwe input, minder uitdagingen, meer van hetzelfde). En nu kunnen we overal heen, alles te weten komen, altijd overal bereikbaar zijn, en moeten we dat opeens zelf kunnen managen. Managen van wát je wil (véél keus, veel vrijheid), hoe je dat wil (enorme toename ZZP’ers), wanneer je het wil (thuiswerken, flexibele werktijden) en wat zijn je prioriteiten?

Door de komst van nieuwe media kúnnen we dus veel meer, maar moeten we als mensen daar ook mee leren omgaan. En volgens mij mag daar nog wel wat meer aandacht naar toe gaan. Wát wil je (wie ben je, en waarom wil je wat je wil?), hoe kan je dat doen en heb je jezelf in de klauwen? ALs je al weet wat je wilt (dat zijn er al weinig), lukt het je dan ook jouw leven zo in te richten dat je het kan gaan doen?

Wat een uitdaging zeg! En dat is nog maar het begin (leiderschap over jezelf als persoon a.k.a. persoonlijk leiderschap). Straks wordt je ouder/verzorger van een beest, etc, dan breidt je leiderschap zich uit naar een ander, een niveau hoger. Kom je nog hoger dan heb je het plotseling over een team. Wat een klus! En uiteindelijk kan je, met jezelf, je gezin/beest, je team ook nog een verantwoordelijkheid gaan ervaren in de wereld.

Als dit stappen zijn van ‘echt’ of authentiek leiderschap op verschillende niveau’s, dan betekend dat persoonlijke ontwikkeling, op een steeds hoger plan. Laten we daar met elkaar aan gaan werken. En laten we elkaar daarna gaan helpen met onze levens, onze kinderen, onze teams en onze aarde. En wat er dan gebeurd….

Ik hoop dat ik daar in mijn leven nog een stukje van mee mag maken.